Ach,
hoeveel instrumenten heb ik niet gebruikt ter ontdekking van mezelf
vanuit het weten van niet kloppen, omdat ik anders was dan anderen.
Niet omdat ik dat wilde, omdat het zo was.

Ik heb zo verlangd naar een bestemming voor mijn innerlijke tomtom.
Overal en nergens kwam ik en altijd wist ik dat het dxedt niet was.
Maar wat dan wel?

Nu weet ik het.
Mijn zijn heeft een naam.
Ik heb een, zoals dat mooi heet, kwetsbaarheid.

De soort kwetsbaarheid die maakt dat je voor je verjaardag
een ‘dierenpiano’ vraagt.
En ook krijgt.

Wauw!

Sinds een half jaar fiets ik twee keer per week naar het ziekenhuis hier
om me over te geven aan m’n depressie.
Ik wist niet eens dat ik die had trouwens. Hij zat verborgen.
Misschien had ik wat harder ‘buut voor jou!’ moeten roepen…

Nu heb ik hem gevonden en me aan hem voorgesteld en hij zich aan mij.
Hij heeft nog geen naam. Dat kan nog komen.
We draaiden in het begin wat om elkaar heen.
Onwennig.
Ik zo van ‘kijk mij nou’. Hij ‘dat je me nu pas ziet, dumpje…’
Er wordt veel gelachen op woensdag en vrijdag.
En soms ook helemaal niet.
Soms is het heel hard stil.

Ik praat en sport en oefen van alles en nog wat zinnigs.
Er is ook ruimte voor zacht geklooi.
Heel voorzichtig schaaft de kleine vijl de speksteen.
De vorm die er in zit komt er langzaam uit terwijl ik ‘buut’ zeg.
Het werkt:)

Welkom
Soms moet ik om mezelf lachen of ik nou wil of niet.
Dat gebeurt vaak als mijn hart weer eens ruziet met mijn hoofd, of omgekeerd.
Het is geen vervelend lachen want ik doe mezelf er niet mee tekort.
Je kunt dus rustig meedoen.

Soms valt er zoveel te kiezen…
Altijd blijven roepen ‘dat word ik als ik groot ben!’ verliest haar charme na verloop van tijd.
Ik kwam er alleen niet uit.
Familieopstelling dus.

Ik had een schrijver, een kunstenaar, een onderzoeker en een kind.
Allemaal cirkelden ze om me heen.
Het kind bleef het dichtst bij me, de anderen werden aan de kant gestuurd.

‘Ga toch buiten spelen,’ zei het kind.
Dat doe ik nu.
Buitenspelen.

Het kind was een jongen met een blauw oog.
Skateongelukje.
Ha!

Nee, als ik het zou willen had ik het niet kunnen verzinnen:

Ik ben een briefjesmens.
Altijd wel een of ander papiertje in een zak, waar een herinneringskrabbel op staat.
Denk daaraan, doe dat, laat dit enzo. Het kan ook een stukje uit een krant zijn, of een notitie van een interessante website. Of een telefoonnummerbriefje.

Die papiertjes stop ik na gebruik allemaal in een grote pot,
doe er water bij en schep er na verloop van tijd een vel geschiedenispapier van.

Daar ben ik op moment X mee bezig.
In de badkamer waar ook de wasmachine staat.
Ik ben bezig met de papierpulp.
Ondertussen draait tegenover mij in de wasmachine, met een denkbeeldig Roloreclamemuziekje eronder,
een zakdoekje in het patrijspoortje voorbij.
Een papieren zakdoek.
Zelden zo gelachen in de badkamer.

Lord of the Rings deel drie, oh wat verheug ik me daar op.
Video bij de bibliotheek geleend, mezelf beetje opgefrist qua wie was wat ook alweer en waarom, vooral waarom, en kijken.
Mooi, mooi gedaan, mooie beelden. Mooie monsters ook.

Het is lang mooi, weer een nieuwe ridder, nee, een elf. Ken ik jou al?
Yep, de belangrijke elf uit deel xe9xe9n.
Het is nog steeds mooi. Die Sam is toch een schatje. En daar is die jongen die in de Lostserie speelt. Daar zit ie in een band, hier is ie ookhobbit.

Go for it Frodo. Jij ook Sam, doorlopen jullie, die berg op.
Nog steeds mooi. Wel heel lang mooi trouwens.
Ha, twee ookhobbits op tafel.

Kom op anderehobbits, schiet eens op. Loose die ring!
Sodeju, hoe lang nog…
Pff. 192 minuten mooi.

Mooi geweest!

In de wachtkamer van mijn werk loopt een veldmuis rond.
Nou ja, veldmuis; mocht ie willen. Het is een jonkie, maar wxe9l vlug.
In no-time kruipen er een aantal klanten over de vloer om het beest te vangen.

Veel plezier, elkaar aangestoot van ‘daar, daar’ en uiteindelijk is een collega gebeten en de muis in een doos naar buiten gebracht.
‘Niet verblijfsvergunning.’ zegt een oudere turkse meneer

Dat zegt ie sindsdien elke keer als we elkaar zien.
En zijn vingers maakt ie een snelle loopbeweging.
‘Niet verblijfsvergunning!’
Hij lacht er nog steeds net zo hard om als de eerste keer dat hij het zei.

Wachtkamerbezitters: laat eens een muis los.
Kleine moeite, groot plezier.

Naast de voordeur staat kut.
En ik moet er zo om lachen!
Er staat geen naam bij, maar ik weet wie het deed…
Oftewel is het geschreven door een bejaarde, of door een aankomend schrijver.
De letter t verraadt het.

Het is een ouderwetse t, zo eentje met een rondje erdoor en twee pootjes.
Oma’s en opa’s maken soms nog zo’n letter t en als je pas woorden leert maken en er extra je best op doet, komt er zo’n t.
Voor die fratsen heb je later geen tijd meer, of geen zin in.

Bejaarden schrijven nog geen kut op muren, dus het is een aankomend schrijver.
Hij is bijna zeven, vertelde hij laatst.
Hij wil een grote skelter, maar hij krijgt m niet.

Da’s kut.

Bij de Aldi sta ik naar een telescoop te kijken.
En ook een beetje naar een mevrouw met, zoals je dat moet zeggen,
een verstandelijke beperking.
Zij heeft in allebei haar handen een bruinige knuffel. Zacht geoorde paashazen.
Ze praat met ze.

Ondertussen bekijk ik de specificaties op de telescoopdoos.
Hoever ik er ook mee kan kijken, welke werelden ik misschien ontdek in de verte: ik zal nooit zien wat zij nu ziet.
Jammer voor mij.

Heel jammer.

Vandaag is het Warmhartdag.

Mijn leven heeft dagen en maanden en perioden, getijden en kleine rampen en grote rampen, oorlogen en verdragen en in mijn geschiedenis zitten nationale feest- en gedenkdagen die ikzelf mag vernoemen en zo is het vandaag Warmhartdag.

Vorige week was het Daantjedag. Marika heeft een dag gehad, Barbara, Spekske, Zeppozeppo heeft op sommige dagen een kwartier en Yvonnep heeft momenten. Dan zie ik gras, vers of oud, met of zonder planken en dan denk ik aan haar. Bij elke salade denk ik aan Olijf. Zo heeft ieder van jullie een eigen vlechtje geschiedenis in mijn leven.

Vorig jaar was een rampjaar. Pas als een ramp voorbij is kun je de omvang zien, daar is geschiedenis nou eenmaal voor. Er vond een persoonlijke watersnood plaats die over me heen walste en ik ben nog steeds niet droog, maar er werden geestelijke dekentjes gestuurd en voedselpakketten en ik werd ingeent, tegen de ziekte die daarna altijd volgt, met emoties en goede gedachten van anderen.
Zo ontstaan er nieuwe beginnen, nieuwe dagen, mini tradities nog.

Vandaag Warmhartdag dus. Vol bemoediging en mededogen.
Fijn.